De vijf bessen onder de tafelpoot

Over wat blijft, ook als het uit zicht raakt

Onder de tafelpoot lagen vijf bessen.
Rood.
Rond.
Strak in hun vel.

Niet verschrompeld.
Niet verdroogd.

Alsof de tijd
er geen vat op had.

Ze lagen daar
onder het dragende vlak.
Niet zichtbaar.
Maar aanwezig.

Pas wanneer je bukt,
zie je ze.

Er was nog een beeld.

Werken vanuit je eigen element.
De stok in het midden.

Niet iets om vast te houden.
Maar iets dat er al staat.

De nachten zijn onrustiger.
Er beweegt iets.

Mars snijdt.
Vissen laat oplossen.

Twee bewegingen
door elkaar heen.

In de stilte van de nacht
wordt het voelbaar.

Niet groter.
Maar dichterbij.

De beelden komen.
Zonder uitleg.

Ze laten zich zien,
zoals ze zijn.

De bessen blijven.

Onaangetast.
Alsof ze niet meebewegen
met wat er verandert.

Misschien is dat wat zichtbaar wordt:

Dat wat onder het oppervlak ligt,
niet verdwijnt.

En dat de stok in het midden
er niet is om te sturen,
maar om je te herinneren
aan waar je staat.

Er is iets
dat niet verschuift.

Niet veroudert.
Niet verdwijnt.

Je ziet het niet
zolang je erboven blijft.