Rupsje nooit genoeg
Over verdwijnen in een zoektocht en ontdekken dat je er al in staat
Hoe zou jij je voelen na maanden aan iets te hebben gewerkt, en het blijkt veel groter te zijn dan je dacht?
Ik kan het niet bevatten. Wat ik wel voel: dankbaar. Nederig. Opgelucht.
Ken jij dat? Dat je ergens in verdwijnt zonder dat je precies weet waarom. Dat iets je meeneemt. Niet omdat je het zoekt, maar omdat de beweging je draagt.
Zo ging het bij mij.
Ik was gewoon bezig. Stap voor stap, volgend op wat me raakte. Mijn proces was als rupsje nooit genoeg. Ik zocht, vond, zocht, vond opnieuw en steeds verder.
Wat begint als nieuwsgierigheid, blijkt een poort te zijn. Niet zichtbaar als ingang. Niet aangekondigd. Maar op een bepaald moment merk je: je bent er al doorheen gegaan.
En wat eerst klein leek, blijkt een veld te openen dat groter is dan je kunt overzien.
Wat ik in dat veld vond gaat over oriëntatie. Over weten waar je staat.
Niet als grote vraag die je moet oplossen. Maar als iets wat je al in je draagt. Iets wat je kunt voelen. In je lichaam. In hoe je reageert, opent, sluit, beweegt.
De brug die je zoekt, ben je zelf.
Oriëntatie ontstaat niet door te weten waar je naartoe moet. Maar door te merken waar iets in jou opent en waar het sluit. Waar iets je draagt en waar je jezelf tegenwerkt.
Wij zijn gewend te begrijpen, te analyseren, te zoeken naar verklaringen. Dat is niet verkeerd. Maar soms vraagt het leven iets anders.
Dat je even stopt. Dat je stil wordt. Dat je luistert naar wat er al in je beweegt.
Misschien herken je het: dat je al stappen hebt gezet die je nog niet echt hebt gezien. Dat er een rode draad loopt door jouw leven, ook als je hem niet altijd ziet.
De vraag is niet of je op het juiste pad zit.
De vraag is: waar sta je nu? En wat beweegt er in jou dat gevolgd wil worden?
Mijn boek, met de werktitel De mens als brug tussen hemel en aarde, gaat hierover. Je hebt er geen speciale kennis voor nodig. Alleen de bereidheid om te voelen wat er werkelijk in je leeft.
De basis staat. Er moet nog veel aan geschaafd worden. Maar de poort is open.
En ik ben blij dat ik erdoorheen ben gegaan.
Op 19 juli geef ik een sessie: Spreken met planeten. Wil je zelf ervaren hoe je je eigen richting kunt vinden? Er zijn nog plaatsen.
7 overwegingen
- Ben jij ook ergens in verdwenen, iets wat je pakte zonder dat je wist waarom?
- Wat volg jij als je niet weet welke kant je op moet?
- Waar sta jij op dit moment? Op een kruispunt, onderweg, of ergens tussenin?
- Welke stappen heb jij al gezet die je misschien nog niet echt hebt gezien?
- Wat zegt jouw lichaam als iets klopt? En wat zegt het als iets niet klopt?
- Wat zou er gebeuren als jij even stopte met zoeken en luisterde naar wat er al is?
- Wat is de rode draad die door jouw leven loopt, ook als je hem niet altijd ziet?
Leave A Comment