De afdaling

Pluto haalt je naar beneden. En dan?

We hebben net de herdenking en bevrijdingsdag achter de rug.

Gevangenschap en vrijheid.
Ze lijken ver uit elkaar te liggen.

Maar in ons
liggen ze dichter bij elkaar
dan we vaak willen zien.

 

Gisteren scheen de zon.

Het voelde licht.
Open.
Vrij.

Mijn systeem herkent dat.
De ruimte van het licht.

En toch…
in de verbinding met mijn partner
voel ik iets anders.

Een zwaarte.
Niet scherp.
Niet duidelijk.

Maar aanwezig.

Hij heeft op een belangrijk punt in zijn horoscoop
Pluto
die nu retrograde gaat.

En dan weet je:

iets gaat naar beneden.

 

De beweging naar Zuid

In de Levende Windroos
is dit geen midden.

Dit is Zuid.

Niet het warme, open Zuid
van verbinding en stroming.

Maar het Zuid
dat je naar binnen trekt.

Dat je overrompelt.
Dat je iets laat voelen
waar je nog geen woorden voor hebt.

 

Bij mijn partner komen herinneringen omhoog.

Niet als verhalen.
Maar als gevoel.

Alsof iets ouds
zich aandient
zonder dat het zich meteen laat kennen.

En daar kun je weinig mee.

Je kunt het niet oplossen.
Niet begrijpen.

Soms is dit het enige wat klopt:

stilstaan
en voelen
dat het er is

 

Wat Pluto aanraakt

We hebben allemaal Pluto in onze horoscoop.

Wat hij aanraakt
is nooit licht materiaal.

Het is dat wat ooit
te groot was
te pijnlijk
te overweldigend

en daarom
is opgeslagen.

Niet verdwenen.
Maar bewaard.

Pluto raakt precies daar.

En de vraag is niet:
begrijp je het?

De vraag is:
laat je het toe?

 

De afdaling van Persephone

De Grieken noemden hem
Hades

Hij roofde
Persephone
en trok haar mee naar beneden.

Haar moeder
Demeter
bleef achter in verdriet.

De aarde verdroogde.

Alles wat groeide
viel stil.

 

Maar Persephone keerde terug.

Niet zoals ze was.

Ze had gegeten van de onderwereld.
Ze had gezien
wat daar leeft.

Ze werd koningin
van wat eerst alleen maar donker leek.

 

Dit is de beweging van Pluto.

Hij haalt je naar beneden.

Niet om je daar te laten
maar om je iets te laten ontmoeten
wat je eerder niet kon dragen.

 

De diepte is niet zacht

Wat ik zie
bij mijn partner
is hoe lastig dit is.

Herinneringen komen
maar zonder toegang.

Gevoel is er
maar zonder woorden.

En toch…

in het blijven
in het niet weggaan
gebeurt er iets.

Heel klein.

Maar wezenlijk.

 

Toestaan is transformatie

Ons systeem vraagt hier niet om uitleg.

Het vraagt om iets anders:

aanvaarding

voor wat zich aandient
zonder dat je het kunt plaatsen

 

We leven in een tijd
waarin dit zich steeds vaker laat zien.

Niet alles tegelijk.

Maar laag voor laag.

Alsof het leven zelf zegt:

dit mag nu gezien worden

 

De brug

In deze beweging
heb je soms iemand nodig.

Niet om het over te nemen.
Niet om het op te lossen.

Maar om naast je te staan
terwijl jij afdaalt.

Zodat je niet verdwijnt
in wat zich aandient.

 

Dat is wat ik doe.

Niet boven de beweging.
Niet ervoor.

Maar ernaast.

Voel je dat er iets in jou
naar beneden wordt gehaald?

Dat het zwaarder wordt
zonder dat je precies weet waarom?

Dat is geen terugval.

Dat is een afdaling.

Binnen Via-Aphia werk ik precies daar.

Laag voor laag.
Zonder te forceren.
Zonder eroverheen te gaan.

Zodat wat je ontmoet
ook gedragen kan worden.