Van nectar naar honing
Wanneer het leven vraagt te ontvangen in plaats van te zoeken
Vannacht kreeg ik een grote pot honing aangereikt.
Hij zat in een plastic zak. Ik wist niet direct wat erin zat. Pas toen ik de zak opende zag ik de honing. En op dat moment gebeurde er iets wat me verraste.
Mijn eerste reactie was geen blijdschap.
Mijn eerste reactie was: nee, dat hoeft niet.
Die reactie bleef me bezighouden. Waarom wijs je iets af wat voedend is? Waarom trek je je hand terug wanneer het leven je iets aanreikt?
Ik herken dit. Niet alleen bij mezelf, maar ook bij de mensen die ik begeleid.
We zijn vaak goed in geven. Goed in zorgen. Goed in dragen. Goed in volhouden.
Maar ontvangen is soms een ander verhaal.
Toen ik later naar de droom keek raakte vooral de plastic zak me. De honing was er al. Maar ik zag haar niet direct. Ik zag eerst de verpakking.
Misschien doen we dat vaker. We kijken naar ons werk en zien de inspanning. We kijken naar een relatie en zien de moeilijkheden. We kijken naar ons leven en zien vooral wat nog niet af is.
Maar wat gebeurt er als we de zak openen?
Honing ontstaat niet in één dag. Er gaan duizenden bezoeken aan bloemen aan vooraf. Nectar wordt verzameld, verwerkt en omgevormd tot iets nieuws. Iets dat voedt.
Misschien geldt dat ook voor ons leven. Voor de ervaringen die we hebben opgedaan. Voor de mensen die ons gevormd hebben. Voor de liefde die we hebben gekend en de lessen die we onderweg hebben geleerd.
Misschien is er meer honing aanwezig dan we denken.
Soms leven oude overtuigingen langer voort dan we beseffen.
Als geven altijd voorwaarden had, als liefde en aandacht gekoppeld waren aan presteren en aanpassen, dan leert het systeem: dit komt nooit zomaar. Er zit altijd iets achter. Dan is het veiliger om te zeggen: nee, dat hoeft niet. Voor de voorwaarde zich aandient.
Afwijzen voor je afgewezen wordt.
Ontvangen vraagt iets anders. Het vraagt dat je erkent dat iets voor jou bedoeld kan zijn. Dat je niet alles hoeft te verdienen. Dat je niet eerst perfect hoeft te zijn. Dat je niet hoeft te wachten tot later.
De Windroos gaf een verrassend eenvoudig antwoord.
In het noorden lag de vraag: wat wil het leven mij geven?
In het oosten verscheen een nieuw inzicht: ontvangen is iets anders dan geven, zorgen of dragen.
In het zuiden wachtte de honing: voeding, zoetheid, levenskracht. Aanwezig. Niet als idee, maar als ervaring.
En in het westen verscheen een oud verhaal: ik moet eerst iets doen voordat ik mag ontvangen. Of: anderen hebben het harder nodig dan ik.
Misschien was de honing daarom verborgen in een plastic zak. Niet omdat zij zich voor mij verborg. Maar omdat ik nog niet helemaal kon zien dat zij voor mij bedoeld was.
Dat is een andere beweging. Stilstaan. Kijken. Herkennen. Proeven.
Waar in jouw leven is de honing al aanwezig, maar kijk je er nog naar alsof het een gesloten plastic zak is? Misschien in een relatie. Misschien in een talent. Misschien in iets wat voor jou zo vanzelfsprekend is geworden dat je het niet meer ziet.
Soms zoeken we naar bloemen terwijl de honing al lang gemaakt is.
Open de zak. Kijk. En proef.
Komende zondag geef ik een systemische opstelling Spreken met Planeten bij mij thuis. We werken met wat het lichaam weet en wat zich wil laten zien. Wil jij ontdekken wat er al in jou aanwezig is? Aanmelden via deze link
Zeven overwegingen
- Waar in je leven is de honing al aanwezig, maar kijk je er nog naar alsof het een gesloten plastic zak is?
- Wanneer was de laatste keer dat je iets aannam zonder te checken of er een voorwaarde aan zat?
- Herken je de neiging om afwijzen voor je afgewezen wordt?
- Wat zou er veranderen als je de zoetheid van dit moment gewoon toeliet?
- Welk deel van jou zegt het snelst: nee, dat hoeft niet?
- Waarin leef je nog vanuit schaarste, terwijl er al voeding aanwezig is?
- Wat wil het leven je op dit moment aanreiken, als je er eerlijk naar kijkt?
Leave A Comment