Herfstequinox: conditionering herkennen

Wat is van jou voordat je er woorden aan geeft?

 

Ken je dat? Je voelt wat je wilt, en zodra je het wilt uitspreken, schuift er iets tussen. Een zin die je ooit hebt geleerd. Een stem die zegt hoe het hoort.

Vandaag is het herfstequinox. Dag en nacht zijn even lang, licht en donker staan in evenwicht. Vanaf nu neemt bij ons het donker steeds meer ruimte in.

Juist vannacht kwam er een droom bij me terug. Over onderscheiden. Over wat van mij is en wat zich daaromheen heeft gevormd.

Het ei en het zout

Ik droomde van eieren in een vaas met zout. Ik wilde de eieren eruit halen en hield de vaas ondersteboven. Het zout kwam mee. Snel zette ik de vaas weer rechtop.

Later viel me iets vreemds op: de eieren zaten nog in hun schaal. Waarom leg je een ei mét schaal in zout?

Juist die onlogica bleef bij me.

In de alchemie, de oude kunst van het omvormen, staat zout voor het vaste. Voor wat zich verdicht en vorm krijgt. Zonder verdichting krijgt niets vorm. Tegelijk kan wat zich eenmaal heeft vastgezet zo vanzelfsprekend worden dat je vergeet dat het ooit is ontstaan.

Zo werkt conditionering ook. Je oorspronkelijke vorm is er nog. Er heeft zich alleen van alles omheen vastgezet, tot je nauwelijks nog onderscheidt wat je hebt leren geloven en wat van binnenuit wil ontstaan.

Een overtuiging wordt een gewoonte.
Een gewoonte wordt een manier van kijken.
En uiteindelijk zeg je:
Zo ben ik nu eenmaal.

In mijn droom lag er in dat zout een ei. Een oervorm. Een ei hoeft nog niet te weten wat het wordt. Het omsluit iets wat er al is en zich nog niet heeft ontvouwd.

En het had zijn schaal nog. Heel.

De laag waardoorheen je kijkt

Een nacht eerder droomde ik iets nog vreemders. Iemand droeg een enorme burger over zijn voorhoofd en neus. Met zijn vingers liet hij zien hoe dik die laag was. Ik griezelde ervan.

Nu zie ik er iets in. Conditionering ligt om je heen, en ze kan ook de laag worden waardoorheen je waarneemt. Nog voor je werkelijk kijkt of voelt, is de betekenis er al:

Dit hoort niet.
Dat kan niet.
Zo moet het.
Dit mag ik niet verlangen.

De afdruk is zo vertrouwd geworden dat je vergeet dat het een afdruk is.

Herfst: wat mag terug naar de aarde?

De natuur begint vandaag haar beweging naar binnen. Bladeren gaan verkleuren en vallen. De boom laat terugkeren naar de aarde wat hem een seizoen lang heeft gediend, en blijft zelf staan.

Daar zit een zachte vraag in, ook voor jou:

Wat heeft mij gevormd, soms zelfs beschermd, en hoeft mijn kijken en mijn richting niet langer te bepalen?

De vaas hoeft niet om. Niet alles hoeft weg. Deze tijd vraagt iets preciezers: zichtbaar maken wat er is, en leren onderscheiden.

Wat is mijn oorspronkelijke vorm?
Wat heeft zich vastgezet?
Wat heeft mij beschermd?
Wat dient mij nog?
En wat houdt inmiddels tegen wat van binnenuit wil ontstaan?

In een andere droom werd alles uitgespreid, zodat alles zichtbaar was.

Zo werkt de Windroos voor mij steeds meer, als een kompas. Een kompas geeft je een referentiepunt. Van daaruit voel je waar je staat, en wie je wordt, laat het aan jou.

Ook de beweging naar binnen van deze herfst kan daar beginnen. Stil genoeg worden om te onderscheiden: wat is werkelijk van mij, en wat is er in de loop van mijn leven omheen komen te liggen?

Onder al die lagen is je oorspronkelijke vorm er nog.

Zoals het ei.
Stil aanwezig in zijn schaal.

 

Wil je onderzoeken wat er rondom jouw verlangen ligt? In een sessie met Het Planetaire Kompas, Windroos vinden we samen je eigen referentiepunt terug en maken we zichtbaar wat van jou is. Plan hier een vrijblijvende kennismaking