Waar de lijn zich herinnert

Er is een moment
waarop de grond niet meer antwoordt
zoals je gewend bent.
Niet omdat zij verdwenen is,
maar omdat je dieper wordt geroepen.
Een beweging opent zich in het Oosten.
Zacht, maar onmiskenbaar.
Niet als richting,
maar als begin.
In het Westen vervaagt het weten.
In het Zuiden wordt gedragen wat nog geen vorm heeft.
En dan…
in het Noorden
niet als besluit
maar als herinnering
daalt een lijn.

Dieper dan het lichaam.
Breder dan het zelf.
En pas wanneer zij de aarde raakt
herinnert zij zich de hemel.
Je hoeft haar niet te maken.
Je kunt haar niet bedenken.
Je kunt alleen aanwezig zijn
wanneer zij zich vormt.

Waar jij niet meer draagt
begint iets jou te dragen.