Wanneer de lucht weer gaat stromen
Over richting, herinnering en de beweging die van binnenuit ontstaat

Soms ga ik slapen met een vraag.

Niet omdat ik direct een antwoord zoek.
Meer omdat ik heb geleerd dat sommige vragen niet door het hoofd worden opgelost.

Je legt ze neer.
En ergens in de nacht gebeurt er iets.

De laatste tijd hield één vraag me bezig:
hoe breng ik de Windroos als planetair kompas naar buiten?

Hoe vertel ik wat het is?
Hoe maak ik zichtbaar wat ik mensen zie ervaren?

Die nacht droomde ik van een ventilator.

Een eenvoudig beeld.

Een ventilator maakt geen lucht.
Hij zet lucht in beweging.

De lucht was er al.
Alleen de stroming was stilgevallen.

Toen ik wakker werd wist ik:
dit gaat niet alleen over de Windroos.

Het gaat over mensen.

Over hoe we soms jarenlang functioneren.
We doen wat nodig is.
We zorgen.
We werken.
We houden alles draaiende.

En toch kan er iets ontbreken.

Niet omdat er iets mis is.

Maar omdat een deel van onszelf stil is komen te staan.

Een verlangen.
Een richting.
Een kracht.
Een weten.

We voelen dat er meer is,
maar we weten niet goed waar we moeten kijken.

In mijn werk zie ik dat vaak.

Mensen komen niet omdat ze zichzelf kwijt zijn.
Ze komen omdat ze ergens onderweg de verbinding met hun eigen richting zijn verloren.

Hun leven beweegt nog wel.

Maar hun innerlijke kompas draait niet meer mee.

Wat mij steeds weer raakt,
is dat de oplossing meestal niet bestaat uit iets toevoegen.

Niet meer kennis.
Niet meer technieken.
Niet nog harder werken.

Veel vaker gaat het over herinneren.

Herinneren wat al aanwezig was.

Alsof er ergens diep vanbinnen een stroom wacht
die opnieuw ruimte wil krijgen.

Dat moment herken ik direct.

Iemand ziet ineens waarom hij steeds tegen dezelfde grens aanloopt.

Iemand voelt waar haar energie naartoe wil,
terwijl ze jarenlang de andere kant op heeft bewogen.

Iemand ontdekt dat de kracht die hij probeerde te veranderen,
juist de kracht is die richting wil geven.

Dan gebeurt er iets merkwaardigs.

Er verandert uiterlijk vaak nog niets.

Maar van binnen begint de lucht te bewegen.

Alsof er weer wind komt in een stilgevallen landschap.

Voor mij is dat waar de Windroos over gaat.

Niet over astrologie.
Niet over theorie.

Maar over oriëntatie.

Weten waar je staat.
Voelen wat er in je leeft.
Herkennen welke kracht zich aandient.

Zodat je niet langer hoeft te zoeken naar de weg.

Omdat de weg zich van binnenuit begint te tonen.

Zoals een ventilator geen lucht maakt,
maar beweging brengt in wat al aanwezig is.

Misschien is dat uiteindelijk ook wat bewustzijn doet.

Niet iets nieuws toevoegen.

Maar opnieuw laten stromen
wat nooit werkelijk verdwenen was.

Waar in jouw leven wacht de lucht erop om weer te bewegen?

Volgende maand geef ik systemische opstelling Spreken met Planeten naar twee plaatsen.

Op 12 juli bij Salon d’Inspiration, een bijeenkomst voor vrouwen.  Op 19 juli bij Boekel in de Hemel, voor iedereen die interesse heeft. https://hipsy.nl/event/217350-spreken-met-planetenJe hoeft niets te weten van astrologie. Je hoeft alleen bereid te zijn om te kijken waar je staat.

Voor een gratis kennismakingsgesprek klik hier.