Wat zichtbaar wordt als de stilte terugkeert

Afgelopen week stuurde ik mijn boek De mens als brug tussen hemel en aarde naar de meelezers.

Klaar.

Maanden van schrijven, zoeken, herschrijven en verfijnen kwamen samen in één druk op de knop.

Ik had verwacht dat er opluchting zou zijn.
Misschien zelfs trots.

Die waren er ook.

Maar daarna gebeurde iets anders.

Alsof er ruimte vrijkwam.

Ruimte waarin niet het boek centraal stond, maar degene die het geschreven had.

Het boek werd persoonlijker dan ik van plan was.

Ik wilde mezelf liever op de achtergrond houden.
Dat leek veiliger.
Schrijven over ideeën, inzichten en ervaringen is één ding.

Jezelf laten zien is iets anders.

En juist toen het werk klaar was, begon ik te voelen wat er al die tijd onder het schrijven had meegelopen.

Niet als gedachte.
Niet als analyse.

Maar als een oude onderstroom.

Tijdens een opstelling zag ik hoe diep bepaalde patronen nog aanwezig waren.
Patronen die niet alleen van mij zijn, maar ook deel uitmaken van het veld waarin ik ben opgegroeid.

Een gezin.
Een geschiedenis.
Een manier van kijken naar het leven.

Sommige overtuigingen krijg je niet aangeleerd met woorden.

Ze nestelen zich in het lichaam.

In hoe je reageert.
Hoe zichtbaar je durft te worden.
Hoeveel ruimte je jezelf geeft.

Gisteren werkte ik met een groep mensen rond de Vreugdecirkel.

Wat eerder was aangeraakt, mocht verder ontvouwen.

En daar kwamen woorden die ik niet had bedacht.

Woorden van een veel jonger deel van mij.

Ik mocht er niet zijn.

Niet als verwijt.

Niet als oordeel.

Meer als een herinnering aan een ervaring die ooit waar voelde.

Mijn moeder had haar handen vol.
Het leven was groot.
Het gezin was groot.

En ergens had een kind daaruit een conclusie getrokken.

Misschien herken je dat.

Niet precies dezelfde situatie.

Maar wel dat er overtuigingen in je leven werkzaam zijn die ouder zijn dan je eigen herinneringen.

Dat er delen van jezelf zijn die zich hebben aangepast om erbij te horen.

Dat loyaliteit soms zo vanzelfsprekend wordt dat je niet merkt hoeveel ruimte ze inneemt.

Soms ontdek je pas hoe sterk een innerlijke overtuiging is wanneer je iets afrondt.

Wanneer het grote werk gedaan is.

Wanneer de beweging even stilvalt.

Dan wordt zichtbaar wat er al die tijd op de achtergrond heeft meegeschreven.

Misschien gaat bewustzijn niet alleen over groeien.

Misschien gaat het ook over herkennen.

Herkennen wat ooit besloten werd.

Herkennen wat je bent gaan geloven.

En vervolgens voelen dat er vandaag meer ruimte beschikbaar is dan toen.

Dat je misschien niet langer hoeft te bewijzen dat je er mag zijn.

Dat je er al bent.

Vragen om mee te nemen

  • Welke overtuigingen draag jij mee zonder precies te weten waar ze begonnen zijn?
  • Waar houd je jezelf kleiner dan nodig is?
  • Welke delen van jou wachten nog op erkenning?
  • Waar volg je je eigen stroom, en waar leef je nog vanuit oude loyaliteit?
  • Wat verandert er als je jezelf geen toestemming meer hoeft te geven om er te mogen zijn?

Soms begint een nieuwe beweging niet met iets toevoegen.

Maar met het loslaten van een oud verhaal.

Spreken met de Planeten

Soms weet je dat er iets speelt, maar kun je er nog geen woorden aan geven.

Een gevoel dat steeds terugkomt.
Een patroon dat zich herhaalt.
Een deel van jezelf dat gezien wil worden.

Bij Spreken met de Planeten onderzoeken we samen wat zich op dit moment in jouw innerlijke landschap aandient. Niet als voorspelling, maar als ontmoeting.

Door middel van een eenvoudige opstelling met de planeten ontstaat vaak verrassend snel zicht op wat aandacht vraagt, wat je ondersteunt en wat je misschien al langer met je meedraagt.

Je hoeft niets van astrologie te weten.

Je brengt een vraag mee.
De planeten vertellen hun verhaal.

Nieuwsgierig geworden?

Plan een kennismakingsgesprek of ontdek of Spreken met de Planeten iets voor jou is.