Het kompas dat in je leeft
Je lichaam weet het het eerst
Er komt een moment waarop een boek zichzelf afsluit.
Niet omdat alles gezegd is.
Er blijft altijd meer te ontdekken.
Maar omdat de vraag die het boek heeft voortgebracht, beantwoord is.
De afgelopen weken schreef ik de laatste hoofdstukken van mijn boek. Toen het laatste woord op papier stond, voelde ik geen overwinning. Geen vuurwerk.
Eerder iets wat lijkt op thuiskomen.
Alsof ik een huis heb gebouwd terwijl ik er zelf in woonde.
Gedurende het schrijven liep één vraag met mij mee:
Mag ik dit eigenlijk wel schrijven?
Mag ik schrijven over de ziel?
Over het lichaam?
Over de mens als verbinding tussen hemel en aarde?
Die vraag is verdwenen.
Misschien omdat ik onderweg iets ontdekte.
Niet over de kosmos.
Niet over de ziel.
Maar over het lichaam.
Ons lichaam wil weten waar het is.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is.
Ik bedoel niet een plaats op de kaart.
Ik bedoel:
waar sta ik in mijn leven?
Wat vraagt aandacht?
Welke richting roept mij?
Wat past nog bij mij en wat niet meer?
Veel mensen proberen deze vragen met hun hoofd te beantwoorden.
Ze denken.
Analyseren.
Vergelijken.
Maar vaak weet het lichaam het al veel eerder.
Je voelt spanning voordat je begrijpt waarom.
Je voelt opluchting voordat je een besluit hebt genomen.
Je voelt weerstand voordat je kunt uitleggen waar die vandaan komt.
Het lichaam reageert vaak sneller dan het denken.
Misschien is dat ook waarom mensen al duizenden jaren proberen zich te oriënteren.
Ze bouwden tempels.
Ze volgden de sterren.
Ze markeerden de zonnewendes.
Ze richtten gebouwen naar het noorden, het zuiden, de opkomst van de zon.
Niet omdat ze nieuwsgierig waren naar de hemel alleen.
Maar omdat ze wilden weten waar zij zelf stonden.
De oude heilige plaatsen herinneren aan iets wat we misschien zijn vergeten:
oriëntatie is geen luxe.
Oriëntatie is een levensbehoefte.
In mijn werk zie ik dat telkens terug.
Mensen komen niet omdat ze een antwoord missen.
Ze komen omdat ze hun richting kwijt zijn.
Ze hebben jarenlang gezorgd.
Volgehouden.
Aangepast.
Doorgewerkt.
Tot er iets begint te wringen.
Dan ontstaat de vraag:
Waar ben ik eigenlijk?
Niet geografisch.
Innerlijk.
En opvallend genoeg begint het herstel vaak niet met inzicht.
Het begint met voelen.
Een kleine beweging.
Een zucht.
Een ontspanning in de buik.
Een gevoel van ruimte.
Alsof het lichaam zegt:
“Ja. Hier.”
De Levende Windroos is ontstaan vanuit die ervaring.
Niet als theorie.
Niet als geloofssysteem.
Maar als een manier om opnieuw te voelen waar je staat.
Welke richting aandacht vraagt.
Wat zich wil ontwikkelen.
Wat achtergelaten mag worden.
En wat naar voren wil komen.
Want een kompas vertelt je niet waar je moet zijn.
Een kompas helpt je ontdekken waar je bent.
Misschien zijn we allemaal reizigers.
Niet alleen door de wereld.
Maar ook door ons eigen leven.
En misschien is het lichaam daarbij veel wijzer dan we vaak denken.
Het wacht niet op een perfecte uitleg.
Het zoekt slechts één ding:
oriëntatie.
Een gevoel van:
hier ben ik.
En van daaruit:
hier mag ik naartoe.
Zeven vragen voor onderweg
- Wanneer voelde jij voor het laatst dat je wist welke richting je op wilde?
- Hoe merk je in je lichaam dat iets klopt?
- Welk signaal geeft je lichaam wanneer je jezelf voorbijloopt?
- Waar voel jij je het meest gegrond en aanwezig?
- Welke overgang in je leven vroeg om een nieuw kompas?
- Wat helpt jou om stil te vallen en opnieuw te voelen waar je staat?
- Wat zou er veranderen als je iedere dag één minuut nam om jezelf te oriënteren voordat je verder ging?
Op 19 juli geef ik de workshop Spreken met Planeten. https://hipsy.nl/event/217350-spreken-met-planeten
Leave A Comment